De afgelopen weken verkeerde ik in het paradijs, ze heette Eden. Helaas passeerde ik tijdens dat verblijf regelmatig een checkpoint met het uithangbord: ‘reality’.
Het contrast in Zuid-Afrika is een contradictie op zichzelf. De omgeving is de prinses in het sprookje, de problemen die hier spelen zijn de gemene heksen. Ze staan in het script en zijn daar de komende jaren niet uit te schrijven.
Het concept bang zijn neemt nieuwe vormen aan. Een mens kan zich van nature snel aanpassen aan een nieuwe omgeving, mits er sprake kan zijn van een ‘comfort-bubble’ in ontwikkeling. Mijn comfortballon is drie keer geknapt, dus: niet meer aanwezig. De deur loop ik uit met zo min mogelijk spullen op zak. Mijn slaapkamer loop ik bij thuiskomst in met de verwachting een vreemde aan te treffen met mijn ‘verstopte’ laptop in zijn hand. De bittere smaak die ik blijf proeven spoel ik weg met zoete Kaapse wijnen, deze metafoor werkt alleen niet zes maanden lang. Het is tijd om een nieuwe ballon op te blazen.
Libbie Allen, een creatief huisgenoot, nam onderstaande foto bij ons om de hoek. Deze foto illustreert meer dan de 171 woorden die ik gebruikte in de poging jou uit te leggen hoe script Kaapstad geschreven wordt.
9:45
“Baiie dankie”, de les is afgelopen en ik wandel naar buiten. Tijd voor koffie. Ik steek over naar een eettentje en bevredig mijn behoefte aan cafeïne. Vervolgens probeer zoals iedereen dat doet charmant te paraderen over de catwalk van de upper-campus. De trap voor de Jameson Hal fungeert als stoel naast de catwalk. Een uur lang staar ik op mijn traptree voor me uit.
10:45
Tijd voor Marketing 1. Dit is een uitdaging. Zal ik vandaag wel een stoel bemachtigen? NEE. Ik mag naast de docente op de grond luisteren naar het college. Belofte aan mezelf: volgende keer eerder de catwalk betreden op weg naar deze veel te populaire klas. Houten billen worden op den duur pijnlijk.
12:00
Admin tijd; van het kastje naar de muur en weer terug in het kwadraat.
14:00
Afrikaans spreken met acht mensen die deze taal als hun moedertaal beschouwen. Ahum. Ik praat langzaam Nederlands, zij praten snel Afrikaans. Het vergt energie maar het went snel genoeg.
Ik word ingelei in die snel ontwikkelende wêreld van die internet en die www. Probleme sowel as geleenthede vir die skepping en bestudering van die letterkunde op die internet word bespreek.
14:45
Ik wacht met favoriet huisgenootje Colleen op de shuttle naar Rondebosch, een suburb waar we gaan rondhangen voordat we terug in bewaring moeten. Colleen koopt een telefoon, ik airtime (+27 73 0382537). We lunchen lang en proberen via de shuttle naar huis te komen. Dit lukt niet door de inmiddels bekende ‘van het kastje naar de muur’ instructies van semi-locals. We nemen wel een mini busje, die officieel veel te vol zit. Maar, dat is efficiënt én gezellig.
Het licht betekent hier leven. We verdwalen per ongeluk in mijn wijk ‘Obs’ als plotseling het lichtknopje uit wordt gedrukt door Moeder Aarde. Foute boel. Colleen zegt niets, ik ook niet. We nemen steeds sneller steeds meer afslagen, waarom doet de straatverlichting het niet? We lopen uiteindelijk vanzelf tegen de Lower Main Road aan. Ik zucht geruisloos van opluchting.
We openen de gevangenispoort en eigenlijk stoor ik me niet meer aan de te passeren tralies.
.. in Cape Town.
Vrijdag, braai-day.
Wat een spannende trip richting Addo Elephant National Park. Na een bewogen, motor technisch gezien oververhit bustripje van 12 uur, kon ik dan eindelijk echt safari-en. Ik heb mezelf daarom ook meteen de rimboe in laten rijden door de eigenaar van ons coole hostel, Orange Elephant. Het nationale park van Addo staat bekend om zijn grote populatie olifanten. Dus, ik zag lopende olifanten, drinkende olifanten, etende olifanten en denkende olifanten. Ze zijn enorm, maar ik kon concluderen dat ze best elegant kunnen zijn met hun relaxte loopje.
De volgende ochtend besloot ik iets te doen dat ik nog niet kon/kan: paardrijden in de rimboe. Eerlijk: het idee dat ik van dat beest af kon donderen om vervolgens ten prooi te vallen aan de hongerige leeuwen maakte me niet erg zeker van deze zaak. De ervaren paard-verdeler gaf mij daarom ook het saaiste paard van de hele stal. Stiekem vond ik dat best prima, de andere amazones moesten moeite doen om de paardjes in het gareel te houden en ik niet. Ha.
Na mijn saaie, maar erg leuke paardje weer op stal gezet te hebben ben ik naar een private park in de buurt van Addo gereden. Omdat deze parken niet gebonden zijn aan regels van de overheid, beleef je een heel ander avontuur. We reden dwars door het park heen, op zoek naar alle dieren die we op onze, nog af te strepen, checklist hadden staan. Het was echt spannend! Ik kon de hippo’s, neushoorn, giraffes en leeuwen bijna aanraken. CHECK!
En toen was het vrijdag, zoals iedere dag: braai-dag in Obs.
Mis jullie!
Update:
Ik ben officieel ontslagen uit de problem-box:
Update 2:
Ik ga nu op safari tot vrijdag. En ja, dat is een zeer impulsieve actie. Hiep hoi, ik ga de ‘Big 5′ bewonderen!
Hier volgt een gebruiksaanwijzing hoe te verzeilen in een Afrikaanse ‘problem box’.
Stap 1:
Ga donderdag naar de pre-registratie van de universiteit en wacht de vijf rijen voor jou geduldig af (kleine noot: ik mocht om onbekende redenen 3 rijen overslaan). Uiteindelijk zul je terecht komen bij de computer die makkelijk door zou kunnen gaan voor een dinosaurus om je data in te voeren. Dan mag je naar huis.
Stap 2:
Kom op vrijdag terug voor de echte registratie. Je wacht in een chaotische, doch zeer gestructureerde rij op je buurt. Je staart naar de mensen achter zorgvuldig opgestelde tafeltjes die je hoogstwaarschijnlijk doen denken aan examens op de middelbare school, alleen zit jij niet achter het tafeltje maar zij, de onbekende universitaire medewerkers. Als je eenmaal aan de buurt bent krijg je een handtekening voor de twee vakken die niet overlappen. Het zoeken naar vakken die niet op dezelfde tijd worden gegeven is namelijk een kleine onderneming, maar dat terzijde.
Stap 3:
Je wilt je data in gaan voeren in een apart computer-kamertje, maar plots word je tegengehouden met de uitspraak: “you’re in the problem box sweetie!”. Een zekere medewerker (wie, weet niemand) heeft mijn faculteit veranderd van humanities naar science (waarom, weet niemand). Een duidelijk geval van problem-box-materiaal!
Stap 4:
Kom terug op maandag om jezelf uit de problem box te kletsen.
Conclusie:
Ze zouden in Nederland ook de problem box moeten invoeren. Hartstikke handig!
Kaapstad, Zuid-Afrika.
Ik word uitgedaagd om mijn conventies, mijn state of mind 180 graden te draaien. Wat in Nederland een taboe is, blijkt in Kaapstad heel gewoon: ‘don’t trust black people’. Bewaar afstand, neem geen drankjes aan van vreemden, vertel niet teveel over jezelf en kom vooral niet over als een buitenlander.
Ok.
Ik kan meer niet achteloos uit een raam hangen want daar zitten tralies voor. Bellen op straat is ook uit den boze, dan roep ik het ongeluk op mezelf af. Amsterdam is vrij, we praten niet over afkomst of huidskleur. Hier is dat aan de orde van de dag. Ondanks de ‘inbraak’ (de tralies zijn van de muur gerukt maar de boeven zijn op tijd gesnapt en ontsnapt) van vanmorgen voel ik, ook letterlijk, de warmte van Zuid-Afrika en zijn inwoners. Ik ontmoet hier gedreven en inspirerende mensen die niets liever willen dan in vrede samenleven. Een art of life waar ik nog nooit zo bij heb stilgestaan als de afgelopen dagen.
Vandaag nam ik een treintje naar Muizenberg, een strand bij Kaapstad. Ik zat daar te kijken naar oefenende surfers en voelde me on top (bottom klinkt zo..) of the world. WOW. Mijn Afrikaanse avontuur is begonnen!
Schrijf mij:
197 Lower Main Road, Observatory, 7925. Cape Town, South-Africa.
