Eden in de urbane jungle die Kaapstad heet.

De afgelopen weken verkeerde ik in het paradijs, ze heette Eden. Helaas passeerde ik tijdens dat verblijf regelmatig een checkpoint met het uithangbord: ‘reality’.

Het contrast in Zuid-Afrika is een contradictie op zichzelf. De omgeving is de prinses in het sprookje, de problemen die hier spelen zijn de gemene heksen. Ze staan in het script en zijn daar de komende jaren niet uit te schrijven.

Het concept bang zijn neemt nieuwe vormen aan. Een mens kan zich van nature snel aanpassen aan een nieuwe omgeving, mits er sprake kan zijn van een ‘comfort-bubble’ in ontwikkeling. Mijn comfortballon is drie keer geknapt, dus: niet meer aanwezig. De deur loop ik uit met zo min mogelijk spullen op zak. Mijn slaapkamer loop ik bij thuiskomst in met de verwachting een vreemde aan te treffen met mijn ‘verstopte’ laptop in zijn hand. De bittere smaak die ik blijf proeven spoel ik weg met zoete Kaapse wijnen, deze metafoor werkt alleen niet zes maanden lang. Het is tijd om een nieuwe ballon op te blazen.

Libbie Allen, een creatief huisgenoot, nam onderstaande foto bij ons om de hoek. Deze foto illustreert meer dan de 171 woorden die ik gebruikte in de poging jou uit te leggen hoe script Kaapstad geschreven wordt.