Zoals jullie ondertussen wel weten; ik ben geen spelletjesmens. Maar, ‘wie ben ik?’ kon ik vroeger nog wel aan. Het is best een makkelijk spel waarin verlies niet te zwaar werd opgenomen door een competitief kleiner broertje. Uitgerekend hier, in Kaapstad, vraag ik me opeens af wat voor miniatuurtjes van mensen er eigenlijk in dat spel worden afgebeeld. Als ik bijvoorbeeld een karikatuur poppetje zou zijn in dat spel, welke vragen zouden dan leiden tot overwinning van mijn broer?
1. Is het een vrouw?
2. Is ze blank?
3. Heeft ze donkerblond haar?
4. Is dat haar stijl?
5. Heeft ze een hoekig gezicht?
Dus: ik ben een vrouw met donkerblond stijl haar en een hoekig gelaat die blank kleurt. Maar, geeft dat antwoord op de vraag wie ben ik?
Ze noemen me hier een prototype Europees meisje. Ik? Typisch Europa? Weten jullie wel hoe groot Europa is? Haha. In het echt ben ik een meisje uit het Amsterdamse die houdt van fietsen, bomen en bepaalde mensen. Alleen zie je dat niet op het miniatuurtje. En dat is precies de reden waarom ik niet van spelletjes hou.
Een inspirerend moment tijdens kunstles aan kinderen in het township Mannenberg.
Ik: als je kijkt naar een regenboog, wat zie je dan?
Kindje: een halve cirkel met gekleurde lijnen..
Ik: welke kleuren zie je?
Kindje: uh, een mengsel van blauw, rood, geel en.. groen?
(..)
Op weg terug naar huis bedenk ik me dat er maar twee kleuren missen in een regenboog: zwart en wit. Misschien zien we niet allemaal dezelfde kleuren, mijn blauw is het jouwe niet. Maar zeker weet ik: zwart en wit ziet iedereen, behalve in een regenboog.
Hmm, oude films zijn zwart-wit. Ze geven een nostalgisch beeld weer van de wereld van toen. Te betwijfelen is, of de kleurloze versie van die beleving strookt met de werkelijkheid.De zwart-wit films zijn een versimpelde weergave van een kleurige wereld. Die ouderwetse zwart-wit beelden bestaan nu niet meer, we kijken kleur en regenbogen. Toch?
Iedereen speelt in zijn eigen film genaamd ‘Mijn Leven’. Tot voorkort speelde ik alleen afwisselende rollen in kleurrijke Hollywood producties. Entertainment ten top, af en toe een dosis drama en hoofdzakelijk slappe feel-good en humor van de bovenste plank. Maar in Kaapstad vertolk ik een rol die ik niet kon afslaan. Het gaat om een ouderwetse, haperende zwart-wit film, met een regenboog op de achtergrond die met de tijd script Kaapstad inkleurt. Helaas jongens, geen front-row deze keer, de film is op 4 februari al in première gegaan.
