Aangenaam, we geven elkaar een hand.

Ik stap van mijn opoefiets met zijn sierlijke opschrift ‘Old Dutch’, zet hem op slot en check vluchtig een nieuwe e-mail op mijn telefoon, voordat ik het café in loop om jou te ontmoeten.

Are you connected to Netlog.com yet?

Nóg een uitnodiging voor een sociaal netwerk? Ik heb op dit moment al toegang tot drie verschillende gemeenschappen: Hyves, Facebook en LinkedIn. Elk van deze virtuele wereldjes heeft een op zichzelf staande functie. Ik ben lid van Hyves om de beslommeringen van mijn Nederlandse netwerk op de voet te volgen. Ik check Facebook om mijn buitenlandse vrienden met regelmaat te kunnen spreken en ik ben actief op LinkedIn om mijn professionele toekomst virtueel veilig te stellen.Nóg een uitnodiging voor een sociaal netwerk? Ik heb op dit moment al toegang tot drie verschillende gemeenschappen: Hyves, Facebook en LinkedIn. Elk van deze virtuele wereldjes heeft een op zichzelf staande functie. Ik ben lid van Hyves om de beslommeringen van mijn Nederlandse netwerk op de voet te volgen. Ik check Facebook om mijn buitenlandse vrienden met regelmaat te kunnen spreken en ik ben actief op LinkedIn om mijn professionele toekomst virtueel veilig te stellen.

Ik sla de uitnodiging voor een vierde online netwerk af en loop naar de tafel waar ik jou door het raam al zag zitten.

Aangenaam, we geven elkaar een hand, ik ben de generatie met een scala aan namen. Ze noemen mij wel Einstein, of simpel Y, soms heet ik de Millenials of raas ik blijkbaar als een generatie XTC het leven door. Je fronst.

Ik leg je uit dat ik mijn generatie liever geen naam geef – simpelweg omdat een benoeming de lading niet zal dekken. Mijn generatie is niet in één woord te vangen. Is jouw generatie dan eigenlijk nog wel een generatie? vraag je mij. Nadat ik ben gaan zitten en mijn spullen heb geordend, vraag je mij hoe ik dat toch doe, dat multitasken en -switchen tussen tijd en ruimte.

Ik buig over het tafeltje heen dichter naar je toe en verklap een geheim: die fiets – ik wijs door het raam – brengt mij naar de lokale bestemmingen van alledag. Deze telefoon – ik hou mijn BlackBerry omhoog – brengt me een heel stuk verder. Ik ontdek mijn identiteit, al dan niet virtueel, het liefst met mijn fiets aan de ene en mijn BlackBerry in de andere hand.

Je gniffelt. Wist je dat trendwatcher Michael Tchong de BlackBerry een crackberry noemt? Zegt dat iets over jou misschien?

Dat snap ik wel, ja. Ik sta te trappelen om meer van de wereld te ontdekken – en misschien is dat wel gevoed door mijn crackberry. Al moet ik daaraan toevoegen dat Nederland mijn oost, west, thuis best blijft. Ondanks mijn verslaving om grenzen te verkennen en te doorbreken blijft de hang naar huis en haard bestaan. Die ouderwetse tegelspreuken zullen hun waarde daarom niet zomaar verliezen. Zelfs niet in deze tijden, waarin het postmodernistische gedachtegoed hoogtij viert.

Ik zwaai naar je door het raam en met mijn telefoon aan mijn linkeroor vervolg ik mijn fietstocht door Amsterdam.

Ik zal de komende tijd voor SecondSight(.nl) verslag uitbrengen over mijn generatie.