Zoals any given fiction, vliegt droom Kaapstad voorbij. Ik ben thuis.

Van fiets naar taxi, van goede kaas naar gele kaas, van koud naar warm en, van cool naar spannend. Hopla, van Nederland naar Zuid-Afrika. Vinex wijken die veranderden in beelden van Townships. De warmte keer twee. Winter en zomer. Kunst en Prikkeldraad. Ik en ik. Ik bleef hetzelfde, of veranderde ik?

De eerste keer dat ik binnenstapte in mijn nieuwe onderkomen herinner ik me nog levendig. De feestjes, het gevaar en het geluk stormden zij aan zij op me af. Nu al komt de tijd dat ik terug kan kijken naar de dingen die ik zag, de mensen die ik ontmoette en de ideeën die ik opdeed. Zuid-Afrika in al zijn chaos begint structuur aan te nemen, dus ik besluit: het is hoog tijd voor avontuur nummer twee!

Mijn mini-eenpersoonsbedje gaat plaats maken voor een slaapzak met mat. De variatie aan dates met mijn lief Colleen lopen over in een date van zesendertig dagen met mensen die ik nu nog niet ken. Van gezellig ons-kent-ons Observatory naar een nog onbekend Zuidelijk Afrika. Ik durf te wedden dat de boerewors vast nog vaak genoeg aan me voorbij zal schieten, net als de muggen. De zon gaat opnieuw weer schijnen en de regen laat ik achter.

Zondag 17 juni ga ik het enige ding doen dat hetzelfde blijft: veranderen!

Vanuit mijn raam in het midden van de rumoerige stad aanschouw de ronde vormen en het uiteenlopende gebruik van prikkels. Met aandacht bestudeer ik hun schaduwen als de zon van stand verandert. Nergens anders ter wereld zal men zo’n variatie aan vorm van dit protectie middel kunnen aanschouwen. Daarom pleit ik bij deze vóór Zuid-Afrikaans prikkeldraad als kunst.

Hoezo Positief Labelen?

Van Kaapstad tot Johannesburg in zesendertig dagen!

Volstrekt willekeurig aanschouw ik aandoenlijke taferelen op straat vanuit het raam van de volgepropte minibus. Ik zie een volwassen man met een rode ballon die hij zorgvuldig bij zich houdt aan me voorbij schieten. Wat zou deze figuur met die rode ballon doen? Het meest waarschijnlijk acht ik de weg naar het kinderpartijtje van zijn nichtje.

Ik groet een angstaanjagend kreupel figuur even enthousiast terug zoals hij dat deed. Gesprekken worden luidkeels gevoerd met vreemden die net zo gauw als ze verschijnen in het busje weer verdwijnen in een willekeurige stroom mensen in de straten van Kaapstad.

De felle kleuren schieten aan me voorbij als we harder rijden om het groene licht te halen. Een vrolijk liedje wordt gespeeld op de Afrikaanse radio. We stoppen voor de zesde keer, dat heb ik geteld. De ronselaar der passagiers stapt weer uit en schreeuwt uit volle borst ‘Cahapetownnnnn, Kaaaaapstadtt’. Deze woorden roept hij zo vaak achter elkaar dat het lijkt of hij is vastgelopen. Willekeurige voorbijgangers worden aangeschoten en in de minibus gepropt. De ronselaar springt op schoot van de passagier die er eigenlijk niet meer in paste, gooit de deur dicht en de bedreven chauffeur scheurt voor de zevende maal als een bezetene weer verder.

Over de hoofden stap ik uit het busje, zeg de ronselaar gedag en krijg geen groet terug. Ik loop naar huis via een onbepaalde route. Dit is mijn eigen, uniek willekeurig Kaaaaapstadtt!

Zoals jullie ondertussen wel weten; ik ben geen spelletjesmens. Maar, ‘wie ben ik?’ kon ik vroeger nog wel aan. Het is best een makkelijk spel waarin verlies niet te zwaar werd opgenomen door een competitief kleiner broertje. Uitgerekend hier, in Kaapstad, vraag ik me opeens af wat voor miniatuurtjes van mensen er eigenlijk in dat spel worden afgebeeld. Als ik bijvoorbeeld een karikatuur poppetje zou zijn in dat spel, welke vragen zouden dan leiden tot overwinning van mijn broer?

1. Is het een vrouw?

2. Is ze blank?

3. Heeft ze donkerblond haar?

4. Is dat haar stijl?

5. Heeft ze een hoekig gezicht?

Dus: ik ben een vrouw met donkerblond stijl haar en een hoekig gelaat die blank kleurt. Maar, geeft dat antwoord op de vraag wie ben ik?

Ze noemen me hier een prototype Europees meisje. Ik? Typisch Europa? Weten jullie wel hoe groot Europa is? Haha. In het echt ben ik een meisje uit het Amsterdamse die houdt van fietsen, bomen en bepaalde mensen. Alleen zie je dat niet op het miniatuurtje. En dat is precies de reden waarom ik niet van spelletjes hou.

Een inspirerend moment tijdens kunstles aan kinderen in het township Mannenberg.

Ik: als je kijkt naar een regenboog, wat zie je dan?
Kindje: een halve cirkel met gekleurde lijnen..
Ik: welke kleuren zie je?
Kindje: uh, een mengsel van blauw, rood, geel en.. groen?

(..)

Op weg terug naar huis bedenk ik me dat er maar twee kleuren missen in een regenboog: zwart en wit. Misschien zien we niet allemaal dezelfde kleuren, mijn blauw is het jouwe niet. Maar zeker weet ik: zwart en wit ziet iedereen, behalve in een regenboog.

Hmm, oude films zijn zwart-wit. Ze geven een nostalgisch beeld weer van de wereld van toen. Te betwijfelen is, of de kleurloze versie van die beleving strookt met de werkelijkheid.De zwart-wit films zijn een versimpelde weergave van een kleurige wereld. Die ouderwetse zwart-wit beelden bestaan nu niet meer, we kijken kleur en regenbogen. Toch?

Iedereen speelt in zijn eigen film genaamd ‘Mijn Leven’. Tot voorkort speelde ik alleen afwisselende rollen in kleurrijke Hollywood producties. Entertainment ten top, af en toe een dosis drama en hoofdzakelijk slappe feel-good en humor van de bovenste plank. Maar in Kaapstad vertolk ik een rol die ik niet kon afslaan. Het gaat om een ouderwetse, haperende zwart-wit film, met een regenboog op de achtergrond die met de tijd script Kaapstad inkleurt. Helaas jongens, geen front-row deze keer, de film is op 4 februari al in première gegaan.

Alles beweegt in slowmotion, het is warm en we drinken zoete wijnen.