Update:

Ik ben officieel ontslagen uit de problem-box:

Update 2:

Ik ga nu op safari tot vrijdag. En ja, dat is een zeer impulsieve actie. Hiep hoi, ik ga de ‘Big 5′ bewonderen!

Hier volgt een gebruiksaanwijzing hoe te verzeilen in een Afrikaanse ‘problem box’.

Stap 1:

Ga donderdag naar de pre-registratie van de universiteit en wacht de vijf rijen voor jou geduldig af (kleine noot: ik mocht om onbekende redenen 3 rijen overslaan). Uiteindelijk zul je terecht komen bij de computer die makkelijk door zou kunnen gaan voor een dinosaurus om je data in te voeren. Dan mag je naar huis.

Stap 2:

Kom op vrijdag terug voor de echte registratie. Je wacht in een chaotische, doch zeer gestructureerde rij op je buurt. Je staart naar de mensen achter zorgvuldig opgestelde tafeltjes die je hoogstwaarschijnlijk doen denken aan examens op de middelbare school, alleen zit jij niet achter het tafeltje maar zij, de onbekende universitaire medewerkers. Als je eenmaal aan de buurt bent krijg je een handtekening voor de twee vakken die niet overlappen. Het zoeken naar vakken die niet op dezelfde tijd worden gegeven is namelijk een kleine onderneming, maar dat terzijde.

Stap 3:

Je wilt je data in gaan voeren in een apart computer-kamertje, maar plots word je tegengehouden met de uitspraak: “you’re in the problem box sweetie!”. Een zekere medewerker (wie, weet niemand) heeft mijn faculteit veranderd van humanities naar science (waarom, weet niemand). Een duidelijk geval van problem-box-materiaal!

Stap 4:

Kom terug op maandag om jezelf uit de problem box te kletsen.

Conclusie:

Ze zouden in Nederland ook de problem box moeten invoeren. Hartstikke handig!

Kaapstad, Zuid-Afrika.

Ik word uitgedaagd om mijn conventies, mijn state of mind 180 graden te draaien. Wat in Nederland een taboe is, blijkt in Kaapstad heel gewoon: ‘don’t trust black people’. Bewaar afstand, neem geen drankjes aan van vreemden, vertel niet teveel over jezelf en kom vooral niet over als een buitenlander.

Ok.

Ik kan meer niet achteloos uit een raam hangen want daar zitten tralies voor. Bellen op straat is ook uit den boze, dan roep ik het ongeluk op mezelf af. Amsterdam is vrij, we praten niet over afkomst of huidskleur. Hier is dat aan de orde van de dag. Ondanks de ‘inbraak’ (de tralies zijn van de muur gerukt maar de boeven zijn op tijd gesnapt en ontsnapt) van vanmorgen voel ik, ook letterlijk, de warmte van Zuid-Afrika en zijn inwoners. Ik ontmoet hier gedreven en inspirerende mensen die niets liever willen dan in vrede samenleven. Een art of life waar ik nog nooit zo bij heb stilgestaan als de afgelopen dagen.

Vandaag nam ik een treintje naar Muizenberg, een strand bij Kaapstad. Ik zat daar te kijken naar oefenende surfers en voelde me on top (bottom klinkt zo..) of the world. WOW. Mijn Afrikaanse avontuur is begonnen!

Schrijf mij:

197 Lower Main Road, Observatory, 7925. Cape Town, South-Africa.

Afscheid. Dag. Doei. Nee, ik heb besloten om het hier niet te doen.

Ik schrijf.