Trends, Politics & Campaigns
1
Apr
Ten tijde van de crisis komt het generatie denken weer helemaal terug. De neiging ontstaat om mogelijke zondebokken aan te willen wijzen en om slachtoffers te benoemen. Wie deze slachtoffers precies zijn is een onderwerp van debat.
Generation Gap by art collective Rinzen
9
Mrt
Zojuist stuit ik op een poll van de Volkskrant van vandaag:
De ernst van de financiële crisis wordt zwaar overdreven.
67,7 procent Eens
32,3 procent Oneens
(Aantal deelnemers: 1722)
Bijna twee derde van de 1722 respondenten is van mening dat de crisis wordt overdreven. In de reacties beschrijven de deelnemers hun ongenoegen over de hyperigheid waarmee er met dit onderwerp wordt omgesprongen door verschillende media. Ook zou het volgens de deelnemers liggen aan onze eigen hebberigheid. De terrassen zitten vol, de keukenkastjes blinken, hoezo malaise?
Ook in het artikel ‘tel ook de zegeningen van een recessie’ beschrijft Robert Giebels dat de toekomst nog niet gitzwart is. Ondanks de verdamping van kapitaal in de wereldeconomie gaat het Nederland relatief voor de wind. Bedrijven maken nog steeds winst, de massaontslagen blijven uit en innovaties maken onze concurrentie positie sterker ten opzichte van het buitenland.
2
Mrt
Al eerder stelde ik mijzelf de vraag ‘hoe gaat mijn generatie om met de recessie?’ In de zoektocht naar het eventuele antwoord op deze vraag richt ik me allereerst op de werkvloer. Het jongste geboorte-cohort van de generatie is, zal of gaat namelijk als starter aan het werk. Ik vraag me dan ook af of de recessie eigenlijk invloed heeft op de professionele kansen van deze jonge mensen?
